Stress raakt je hele lichaam, niet alleen je hoofd
2 min leestijd
Stress vormt een van de meest bepalende factoren in hoe je lichaam functioneert. Wat ooit een essentieel overlevingsmechanisme was, kortdurende activatie om een dreiging het hoofd te bieden, is in de moderne wereld voor veel mensen een chronische belasting geworden.
Waarom aanhoudende stress niet vanzelf wegtrekt
Het onderscheid tussen kortdurende en langdurige stress is precies waar het probleem zit. Een invloedrijk model uit de stressfysiologie, "allostatic load," beschrijft hoe het lichaam zich normaal gesproken efficiënt aan- en uitschakelt bij een stressor.¹ Blijft die schakelaar te lang op "aan" staan, dan ontstaat er slijtage op systemen die daar niet voor gebouwd zijn: van je hormoonhuishouding tot je hart- en vaatstelsel.
Het effect dat je fysiek kunt voelen
Dat dit geen abstract, alleen-mentaal proces is, blijkt uit onderzoek naar spierspanning. Metingen van spieractiviteit in de trapezius, de spier tussen nek en schouders, laten zien dat mentale stresstaken direct meetbare spanning in dat gebied veroorzaken, los van enige fysieke inspanning.² Dat verklaart voor een deel waarom veel mensen stress letterlijk "voelen" in opgetrokken schouders of een stijve nek, nog voordat ze zich bewust gestrest voelen.
Stress is zelden het eindpunt van een klacht. Meestal is het het beginpunt.
Waarom dit zich verspreidt naar andere pijlers
Dat maakt stress binnen het PHC-systeem een van de meest verweven pijlers. Aanhoudende spanning in nek en schouders beïnvloedt hoe je ademhaalt en beweegt. Een lichaam dat structureel in de actiestand staat, herstelt trager van training. En zoals we eerder al beschreven, kan diezelfde langdurige activatie ook je hormoonhuishouding raken. Eén systeem dat te lang "aan" blijft, wordt zo de bron van klachten in bijna elke andere pijler.
Wat dit in de praktijk betekent
Tijdens de PHC-analyse kijken we daarom nooit alleen naar waar een klacht zich voordoet, maar ook naar wat daaronder ligt. Spanning in je nek kan een houdingsprobleem zijn, maar net zo goed een signaal van een systeem dat al langere tijd overbelast is.
Herken je dit patroon in jezelf? Tijdens een vrijblijvende PHC-analyse kijken we samen naar wat er onder de oppervlakte speelt.
Bronnen
- McEwen, B. S. (1998). Stress, adaptation, and disease: Allostasis and allostatic load. Annals of the New York Academy of Sciences, 840, 33–44.
- Lundberg, U., Kadefors, R., Melin, B., Palmerud, G., Hassmén, P., Engström, M., & Dohns, I. E. (1994). Psychophysiological stress and EMG activity of the trapezius muscle. International Journal of Behavioral Medicine, 1(4), 354–370
